Jij pikt al je hele leven meer op. Je voelt meer, denkt sneller en ziet verbanden die anderen niet eens opvallen. Je hebt jezelf aangeleerd om dat vooral niet te veel te laten zien. Om te doen alsof. Je bent gaan inpassen, compenseren, presteren, analyseren, de boel bij elkaar houden. En ergens onderweg ben je gaan geloven dat het aan jou lag.
Dat verhaal klopt niet. Het heeft nooit geklopt. Er is nooit naar het geheel gekeken. Er is naar één klacht gekeken, één label, één symptoom. Maar niet naar hoe alles samenhangt: je geschiedenis, je patronen, je lichaam, je manier van denken, en hoe lang je je al aanpast aan een wereld die niet per se voor jou is ingericht.
Misschien heb je een diagnose. Hoogbegaafdheid, ADHD, autisme. Misschien niet. Maar een diagnose is een beschrijving, geen verklaring. En meer begrijpen gaat je niet verder helpen. Dat heb je al genoeg gedaan. Je kunt alles uitleggen en toch vastzitten, want inzicht helpt niets zolang je zenuwstelsel in overlevingsstand staat.
Wat wél helpt is psychologische flexibiliteit. Kunnen zijn met wat er is, écht voelen in jouw lijf, zonder ervoor weg te rennen of het kapot te analyseren. En van daaruit kiezen hoe je je wilt gedragen.
Dat is het fundament van alles wat ik doe. Daar werk ik naartoe. In drie bewegingen.
Echt in de diepte doorzien wat er speelt. Niet nóg meer begrijpen, want dat doe je al je hele leven. En elke keer als je iets pijnlijks voelt, gaat je hoofd ermee aan de haal. Ontleden, verklaren, bomen opzetten, een verhaal ervan maken.
Alles wat je over jezelf gelooft, te veel, niet passend, niet goed genoeg, dat is een beeld dat iemand anders voor jou geschetst heeft. Je hebt het geïnternaliseerd alsof het de waarheid is. Jij bent niet je gedachten. Op het moment dat je dat inziet, verschuift alles.
Dan is de volgende stap dus logischerwijs voelen. Voelen in je lijf. Zijn met wat er is, in je lijf en in je reacties. Want als je stopt met wegrennen, zal je zien dat je helemaal niet zo bang hoeft te zijn voor jouw emoties. Natuurlijk zullen er dingen naar boven komen. Verdriet, woede, het gevoel niet gezien te zijn. Soms dingen waar je geen woorden voor hebt, omdat ze van voor de woorden komen. Soms voelt het alsof het eerst meer wordt, omdat alles wat je voelt er nu wel eindelijk mag zijn.
Er is niks wat je niet aankunt. Je hebt het alleen nog nooit mét iemand samen gedaan.
Je hele leven heb je jezelf vastgezet. Nu voel je dat je aan het stuur zit. Dat je kunt kiezen. Dat betekent niet dat alles makkelijk wordt. Het betekent vooral dat er ruimte komt, tussen dat wat je triggert en hoe je reageert.
Je moeder belt. Vroeger schoot je in je hoofd en reageerde je op een manier die niet van jou voelde. Nu voel je dat je geraakt wordt, je blijft er even bij, en dan kies je. Bewust. Je kinderen gaan door het lint. Jij blijft bij jezelf. Je collega's denken anders dan jij. Je laat het gewoon zijn. Je lijf is stiller. Je hoofd is stiller. Niet door allerlei ontspanningsoefeningen, maar omdat je niet meer de hele tijd aan het aanpassen bent.
Dat gaat niet vanzelf. Als jij verandert, moet je systeem mee. Partners die gewend waren aan hoe het ging. Ouders die je in een bepaald frame hadden. Leren leven in die verandering is onderdeel van de integratie. Het gaat erom dat je gaat handelen in lijn met wat jij belangrijk vindt, óók als het ongemakkelijk is. Niet wachten tot de angst weg is, maar bewegen mét angst. Dat is veerkracht. Weten hoe je mee beweegt én weten hoe je weer op kan staan als je een keertje toch valt.
Ik werk niet vanuit één methode, maar vanuit samenhang. Integratief, heet dat in vaktaal. Precies daar ben ik ook in opgeleid. Met verbreding van de psychologie naar wat jouw lijf vertelt. Want lichaam, energie, geschiedenis, trauma, het is allemaal met elkaar verbonden.
Ik werk met Acceptance & Commitment Therapy (ACT), gericht op het vergroten van jouw veerkracht. Psychologische flexibiliteit, in vaktermen. Ik werk ook met Jungiaanse psychologie, delenwerk, systemisch werk en de methodiek van Internal Family Systems, omdat patronen ergens vandaan komen. Uit je gezin, je familiedynamiek, de rollen die je hebt aangeleerd. En ik luister naar hoe je praat over jezelf. De patronen zitten niet alleen in wat je voelt, ze zitten in jouw taal, je gedachten, de zinnen die je over jezelf herhaalt. We maken samen zichtbaar wat van jou is, wat je van anderen hebt overgenomen en wat je kunt loslaten.
En dan is er je lichaam. Je zenuwstelsel heeft jarenlang de boel bij elkaar gehouden en dat heeft een prijs. Ik werk als het past daarom ook met ademcoaching en sound healing, om bij je gevoel te komen waar woorden niet kunnen komen.
Minder aanpassen. Meer voelen. Meer veerkracht.
Twintig minuten, kosteloos. Je stelt de vragen die je hebt, ik vertel hoe ik werk. Als het klikt, plannen we een intake.
Plan een kennismaking